Biblijsko objašnjenje
Во книгата на Јов, Сатана ја доведува во прашање верноста на луѓето и Божјата праведност, а Бог дозволува да се покаже обвинението, но поставува граници (Јов 1:6-12; 2:1-7). Оваа сцена не го објаснува целото страдање, ниту значи дека Бог е неговата непосредна причина; таа открива поширок конфликт околу Божјиот карактер.
Павле вели дека Бог останува вистинит дури и кога се открива човечката неверност (Римјаните 3:4). Бог не сака послушност од принуда, туку доверба заснована на вистина и љубов. Доколку бунтот беше само моментално потиснат со сила, созданијата можеби нема да ги разберат последиците од злото или да ја видат правдата на Божјиот суд.
Исусовата смрт и воскресение го разоткриваат насилството на гревот, а во исто време и Божјата љубов кон светот (Јован 12:31-32). Откровението ја поврзува победата над обвинителот со крвта на Јагнето и сведоштвото на верните (12:10-11). Крстот одговара на обвинувањата не со гола сила, туку со саможртва што го открива Божјиот карактер.
Одложувањето на конечната казна не е знак на рамнодушност: Бог е трпелив и ги повикува луѓето на покајание (2. Петрово 3:9). Трпението не ја брише одговорноста, бидејќи Откровението ветува дека злото ќе заврши (20:10). Додека чекаме, можеме искрено да жалиме за неправдата, да побараме помош и да правиме добро.
Ukratko
Бог ги открива последиците од бунтот и својот карактер преку крстот Христов; неговото трпение овозможува покајание, а не продолжување на злото.
Biblijski stihovi
Ovaj odgovor je napisalo i pregledalo uredništvo Videlo, a prate ga biblijske reference kako biste mogli da razmotrite svaki odlomak u kontekstu. Ako primetite grešku ili nejasnoću, predložite ispravku.