Biblijsko objašnjenje
Во Битие 12, Бог го повикува Аврам да ја напушти својата земја и му ветува семе, име и благослов. Поканата не значи дека Аврам веќе го знаел секој следен чекор. Тој се движи потпирајќи се на Божјата реч, а ветувањето се повторува и развива низ целиот негов живот и семејна историја.
Заветот во Битие 15 ја нагласува довербата на Авраам во Бога, додека Битие 17 зборува за потомството и обрежувањето како знак на заветот. Овие пасуси ја покажуваат и Божјата верност и чекањето на Авраам: исполнувањето на ветувањето не било брзо или без тешкотии, а Авраам не е прикажан како човек без слабост.
Павле во Галатјаните 3:8–9 го толкува ветувањето за благослов на народот како рано објавување на добрата вест и го поврзува со верата. Ова не го брише првобитното историско значење на семејството на Авраам, туку покажува како Новиот завет го гледа поширокиот опсег на ветувањето. Текстот повикува на доверба, а не на тврдењето дека верата го отстранува секое чекање.
Ukratko
Бог му ветил на Авраам семе и благослов за народите; Новиот завет го поврзува овој поширок благослов со верата и Христос.
Biblijski stihovi
Ovaj odgovor je napisalo i pregledalo uredništvo Videlo, a prate ga biblijske reference kako biste mogli da razmotrite svaki odlomak u kontekstu. Ako primetite grešku ili nejasnoću, predložite ispravku.