Biblijsko objašnjenje
Исус им заповедал на учениците да крштеваат и да ги поучуваат оние што го следат (Матеј 28:19-20). Крштевањето јавно сведочи за верата, покајанието и припадноста кон Христос; затоа, верникот не треба да го смета за неважен обичај или да го одложува без причина кога го разбира евангелието и може да се покорува.
На денот на Педесетница, луѓето што го прифатиле словото биле крстени, а во домот на Корнелиј, крштевањето следи откако Светиот Дух го објавува Божјото прифаќање на незнабошците (Дела 2:38-41; 10:44-48). Овие настани ја покажуваат тесната врска помеѓу крштевањето и верата, а не неговата магична моќ. Исклучокот на крстот го утешува оној што не можел да го послуша обредот.
Крадецот на крстот му верува на Исус и го прима ветувањето за живот и покрај фактот дека во неговите околности не можел да биде крстен (Лука 23:39–43). Павле јасно става до знаење дека сме спасени по благодат преку верата, а не преку делата (Ефесјаните 2:8–9). Христос, а не ритуалот, е Спасителот.
Примерот со затворскиот чувар кој е крстен истата ноќ покажува дека верата е среќна да одговори на делата кога е можно (Дела 16:30-34). Ако крштевањето претходно не било достапно, Бог ги знае околностите; ако свесно го избегнуваме, треба повторно да го процениме нашиот одговор на Христос и да го направиме следниот чекор со доверба.
Ukratko
Крштевањето е Христова заповед и природен јавен одговор на верата, но спасението почива на Божјата благодат во Христос. Да се покориме на повикот за крштевање кога е можно и да се довериме на Божјата благодат во сите околности.
Biblijski stihovi
Ovaj odgovor je napisalo i pregledalo uredništvo Videlo, a prate ga biblijske reference kako biste mogli da razmotrite svaki odlomak u kontekstu. Ako primetite grešku ili nejasnoću, predložite ispravku.