Biblijsko objašnjenje
Светото писмо го нарекува Бог извор на животот и учи дека бесмртноста е негов дар, а не вродена особина на секое човечко суштество (1. Тимотеј 6:15-16; Римјаните 6:23). Исус предупредува дека Бог може да ги уништи и душата и телото во Геената (Матеј 10:28). Затоа судот треба да се сфати сериозно, но не како бесконечна тортура.
Фразата „вечна казна“ во Матеј 25:46 зборува за трајноста на исходот од судот; самиот текст не бара казната да трае како свесно мачење без крај. Павле ја опишува казната како вечно уништување, наспроти вечен живот (2. Солуњани 1:9). Светото писмо зборува за конечна смрт, а не за вечен живот во болка.
Малахи го прикажува денот на судот како оган што го гори злото, така што горделивите ќе станат како стрниште, додека сонцето на правдата ќе изгрее над праведните (Малахија 4:1-3). Во Откровение, огненото езеро се нарекува втора смрт (Откровение 20:14-15; 21:8). Симболичниот јазик ја нагласува конечноста и сериозноста на осудата.
Оваа надеж не ја намалува болката од злото ниту го оправдува насилството; таа сведочи дека Бог нема да дозволи неправда засекогаш. Христос ги повикува сите кон живот и спасение, а неговиот суд е праведен и го познава човечкото срце. Ветувањето дека смртта и солзите ќе исчезнат ја покажува Божјата крајна цел (Откровение 21:4).
Ukratko
Библиските слики за суд предупредуваат за конечниот пад на злото, додека вечниот живот останува Божји дар преку Христос, а не вродено човечко право.
Biblijski stihovi
Ovaj odgovor je napisalo i pregledalo uredništvo Videlo, a prate ga biblijske reference kako biste mogli da razmotrite svaki odlomak u kontekstu. Ako primetite grešku ili nejasnoću, predložite ispravku.