Biblijsko objašnjenje
Втората заповед забранува правење лик за богослужба и богослужба (Излез 20:4-6). Израел е повикан да не се потпира на видлив приказ како божество, бидејќи Господ е неповторлив и не може да биде контролиран од човечки предмет. Пророците се потсмеваат на идолите што луѓето ги прават сами (Исаија 44:9-20).
Сепак, Светото писмо ги опишува и сликите што Бог ги заповедал во светилиштето, како што се херувимите на ковчегот и платната (Излез 25:18-22; 26:1). Ова покажува дека не секоја визуелна уметност е забранета сама по себе. Клучното прашање е дали предметот се обожава или му се припишува моќ.
Христијанските традиции ги применуваат овие текстови на иконите различно, при што некои ги користат како потсетник или алатка за поучување, додека други избегнуваат религиозни слики за да се заштитат од идолопоклонство. Во секој случај, ниеден предмет не може да го замени Бога, Христовото посредништво или живата вера. Поширокиот контекст покажува дека забраната за идоли е насочена кон обожавање, а не нужно кон секоја слика.
Корисно е да се испита како се третира сликата: дали е уметност или се молитви упатени кон неа како самата да слуша и дејствува? Дали поттикнува познавање на Христос или суеверен страв? Совеста треба да се образува преку Светото писмо и преку почитување на верниците кои искрено заклучуваат поинаку. За денешниот читател е важно дека забраната за идоли е насочена кон обожавање, а не нужно кон секоја слика.
Ukratko
Заповедта го осудува идолопоклонството, а не автоматски целата уметност. Христијаните се разликуваат во врска со иконите, но сликата не се обожава како Бог. Овој одговор ја поврзува забраната за идоли насочени кон обожавање, а не нужно секоја слика, со внимателно читање на Светото писмо.
Biblijski stihovi
Ovaj odgovor je napisalo i pregledalo uredništvo Videlo, a prate ga biblijske reference kako biste mogli da razmotrite svaki odlomak u kontekstu. Ako primetite grešku ili nejasnoću, predložite ispravku.